yalnızlıklar rıhtımının en son yolcusuyum ben. yoksa yalnız olmazdım zaten :P

hayat öyle garip sürprizler sunuyor ki insana! bir bitişi yaşadığını sanırken yeniden başlangıcın içinde buluveriyorsun kendini. istemesen de, kabul etmesen de yine de karmaşık, anlamsız ama bir o kadar da mecbur olduğun bir durumda bırakıyorsun benliğini.
ruhun kabul etmese de mantığın ve vicdanın devam diyor sana. ne yaparsan yap kurtulamadığın dününü yaşıyorsun bu gününde. yarınına umutla bakmak isterken sen, hüzne boyanıyor ayaklarının altı. yerler gri, kahverengi. birbirine karışmış ve yansımanı görüyorsun mat ve cansız renklerin üzerinde. soğuk ama bir o kadar da içini yakan gri sıyrılıyor kahverengiden. benim diyor adeta. buradayım ve tek başıma ben hüzün olmaya yeterim. istemem kahverenginin kasvetini. istemem bana yüklenen bu eziyeti. tek başıma da yeterim ben hüzne, kedere.
tek istediğim seni seninle yaşamak ve sensizliği yaşatmaman. kendimi çaresiz ve kimsesiz hissetmemek tek derdim. yarına seninle umutla bakabilmek! seni sensiz yaşamaya alışamadım niyetim de yok zaten alışmaya.
korkarım!
yalandan! en sonunda benim de bu yalana inanmamdan. bir yalanı bir ömür boyunca yaşamak zorunda kalmaktan. korkarım seni sensiz yaşamaktan :(

;)