değerli büyüklerim, ablalarım, ağabeylerim, akranlarım, küçüklerim
malumunuz ankaraya gidiyorum sizlere demiştim.Bugün bekar evime yolculuk öncesi temizliği yaptım.aklıma valide sultanım geldi.

Çocukluğumdan kalma bu anımı hep hatırlarım temizlik lafını ne vakit duysam.Şehir dışına çıkacaktık annem evin sağını solunu topluyordu.Çocukluk aklı işte anneme dedim ki;
-Anne biz evde olmayacağız niye evi temizliyorsun babam birazdan gelir bizi almaya dedim.
Annem elindeki süpürgeyi yere bıraktı ve saçlarımı okşayarak şöyle dedi çocuk olduğuma bakmadan, serveti cebindeki bir avuç misket olan, kırmızı kamyonunda tozpembe hayaller taşıyan ve “ne zaman büyüyeceğim ben” diye annesini sorguya çeken bana.
-deli oğlum yolculuğa çıkıyoruz ne olacağı belli değil evimize belki dönemeyiz kapımızı başkaları açar sonra demesinler ardımızdan ne kadar da perişanlarmış, ne kadar da pasaklılarmış.
Ben gözlerimi fal taşı gibi açmış ölümün ne olduğunu bilen küçük bir adam olarak dinlerken, valide sultanım son kelimeleri ile öğüt ummanında vurgunuma sebeb oldu.
“Evini temiz tut misafir gelir.
Kalbini temiz tut ölüm gelir”
Allah senden razı olsun anacım ellerin öpülesi değil ben eğilip ayaklarının altından cenneti öpeceğim.