Öğrencilik yıllarımdan.

Zannederim akşam üstü falandı.arkadaşım kadim dostum Ömer'le beraberiz.Yağmur var hafiften.Süpermarketten(BİM) alışveriş yapacam. Hızlı adımlarla ilerliyoruz.Tam süpermarketin önüne geldik.Çıkış kapısında ellerinde torbalarla çok çok hoş bir bayan kapıyla cebelleşiyo. Hemen kapıya yöneldim.Kapıyı itiyorum açılmıyor. Biraz mukavemet kullanıyor itiyor; yine oluyo.Kapı açılmıyor.
Delirecem.Tabi hırsta yapıyorum artık.Rezil bi durum söz konusu.

İşte o sırada benim yerin dibine girmem, renk olarak mora yakın bir pigment beğenmem anı geliveriyor.

Bu hoş bayan yüz ifadesi ve camın ardından dudak hareketiyle bişey tarif ediyor bana.

Kapıyı kendinize doğru çekeceksiniz beyfendi.Yıkılıyorum.

Yağmurun verdiği sersemlikmi? yoksa kendi salaklığımmı hayıflanıyorum. Kafamı yerden kaldıramıyorum.

Çıkarkende gülerek; yinede teşekkürler demesinmi.

İşte o an kendimi öldürsem daha iyiydi.