Bazı geceler vardır, bilirsin işte; Aşk'a hep yakındır, umudaysa bir o kadar uzak...

Eğreti sevdaların yapay sancılarını gerçek Aşk'a yorarsın bıkıp usanmadan...

Ya sevmesini öğrenememişsindir, ya da sevildiğine inanmışsındır kanıksamadan...

Her günü mutlu kılmak yerine, birer birer zehretmenin acısı, daha tatlı gelmiştir belkide, kim bilir...

Acılarla olgunlaşırsın, tecrübelerle terbiye olup, tek başına ayakta durmayı öğrenirsin içindeki onca yıkımı bastırarak...

Gündüzleri minik mutluluklarla oyalarsın zihnini...

Geceleriyse içini acıtan tüm çıkmazları üzerine örterek karşılarsın...

Gözünden süzülen tüm fısıltılar kainata haykırır tek dileğini, ama kimseler duymaz çığılığını...

Zulandaki tek atımlık Aşk'ıda sıkarsın sevdiğine hedefi ıskalamaktan korkarak...

Bir an tüm olumsuzluklardan tek celsede boşanmak istersin kendini hakim kürsüsüne koyarak...

Fakat sadece istersin, o an için ötesi yoktur...

Tüm yaşanmışlığın seni o kadar olgunlaştırmıştır ki, "için çürümüştür" adeta...

Ve kasedi başa sarıp, yeniden yaşamak istersin boşa tükettiğin o "yarım ömrü"...

Keşkeleri ucuca eklersin, uzayıp gider, alamazsın önünü...

Öyle bunalırsın ki; kendi girdabında boğulduğunu hissedersin mimarının "sen" olduğunu unutarak...

Onca şeyden sonra birşeyi farkedersin, ama adını koyamazsın...

Ve bilmeceyi çözmek için başlarsın tanımlamaya; çok haindir, bir kulaç geri gitmez deyyus, bırak geri gitmeyi, durduramaz, yavaşlatamazsın bile....

Apansız bir cümle dilini yaka yaka dökülüverir ağzından...

"insana en büyük ihanet ZAMAN'dır"...

İşte o an okul yıllarına, kadehlerden sarhoşluğu öğrenmeye başladığın zamanlara dönmek istersin...

O sıralarda yüreğin ham'dır, şimdiki gibi kanadı kırık değildir bedeninin...

Doğruyu yanlışı ayırt edecek akıl yoktur baş'ında...

Anımsa; kapı gıcırtısı bile gülümsetebilirdi seni o sıralarda...

Gelecek kaygısı taşımazdın hiç, olduğunca genç, olabildiğince çılgındın...

Etrafına dökülen pembe tozlarla oynaşır dururdun...

Bir sevdiğin vardı, herkes bilmezdi...

Hem sen, hemde o, dudaklarınızla arşınlamıştınız yüz ölçümünüzü...

Yeminler edip sözler verildi;

"Ayrılık olmasın, biz hiç ayrılmayalım tamam mı Aşkım"

Ardından mutlu bir yuva, ve doğacak çocukların kara kalem resimleri...

O kadar içine örtünürsün ki, kendine bile uzak kalırsın kilometler boyu...

Öyle bir derinliktir ki indiğin, sonunda "dibine vurursun hayatının"...

Kimseler dokunsun istemezsin yüreğine, ve uzanan her eli kırıp atarsın...

Ve aynaya her baktığında, o eski şımarık, sevimli, masum çizgileri arayıp durursun...

Ama nafile... Görürsün ki artık yüzünde "hayır bile yok"....

Derken bilinen şey gerçekleşir... Haftalar, aylar, yıllar birbirini çabucak kovalar...

Bu arada sen beklemeyi hiç ihmal etmezsin "beklenilenin ne olduğunu bilmeden"...

"Yok" dersin içinden, "Aşk diye birşey yok"...

Ve limanına yanaşmak isteyen her gemiye bir bahane uydurup, çarçabuk el sallarsın burun kıvırarak...

İstersin ki; başımı göğsüne yaslayıp, sevdiğimin gözlerinden akan yağmurlarda bulayım "rahmetimi"...

Lakin "herkes bildiğince harcadı Aşk'ı Sevdayı"...

Ve sonra, bu yıkkınlığın tekrarından korkup, kabuğuna çekildi "kahrolan" bütün sevdalar...

28.05.2007

Sevgiyle,
itaLyan UsuLu Aşk...
(Her hakkı saklıdır)