evet,
ÅŸimdi dinle beni."

diye başlıyorum söze...
ama kimse yok karşımda...
evet,evet yanlış anlamadın,
kendi kendime konuÅŸuyorum...

hani hep derdim ya sana...
ikinci yüzüm işte,
ona anlatıyorum tüm bunları...

çekinmene gerek yok,
"deli" diyebilirsin...
biliyorum bunu düşündüğünü...

herneyse;
öğütler veriyorum ikinci yüzüme...
kendisi kanlı canlı birşey değil ama,
olsun...

gayet kaba ve argo bir dille konuşuyorum ona karşı...
kimse görmüyor onu,
bir ben görüyorum...
bu yüzden rahatım biraz..
sövüyorum adeta,
ama biliyorum,
o pek alınmaz..
susar,
sadece susar...

"bak" diyorum,
"neden hep böylesin,
nereye kadar bu sıkıntı..
dünyanın derdini sen mi çekeceksin,
alemin kerizi sen misin?
enayi misin oÄŸlum sen?"
gibisinden ÅŸeyler diyorum...
ve daha bir sürü hakaret...

neyse ki o konuşamıyor...
sadece yazabiliyor...

neyse başını ağrıttım biraz,
ben dinlediğin için
teşekkürler...

Utku Murat KAYA
10.11.2007
20.10

(öylesine saçmalamalar)