Çaresiz kaldığım zamanlarda gider,
bir taş ustası bulur, onu seyrederim.
Adam belki yüz kere vurur taşa.
Ama değil kırmak, küçücük bir çatlak bile oluşturamaz.
Sonra birden, yüz birinci vuruşta taş ikiye ayrılıverir.
işte o zaman anlarım ki;

Taşı ikiye bölen o son vuruş değil, ondan öncekilerdir.”

Aslında karamsarlık aşılamak istemiyorum ama yaşadığımız hayatta maalesef oluyor bunlar olacakta dost dediğimiz insanlar geliveriyor hayatımıza buzdan heykelimizi yapıp bizi güneşe satıyorlar....

Hepimiz kaç defa beklemediğimiz sözler ,ummadığımız iftiralar yada adı her ne ise ihanetler.......
Ayakta kalmaya çalışırız ve öyle bir an gelir ki bir sineğin rüzgarından düşüveririz bilmediğimiz ayakların altına. Aslında o zaman sığınacak bir kumru kanadının altına atıveririz kendimizi.
Der ki büyüklerimiz "duvar düştü üstümüze yıkılmadık ama bir el değdi tenimize yıkıldık"
Neyse esprili birşeyler yazmak isterdim ama şu an içimden bunlar geldi.....((