Toprak bir gün aynaya dedi ki: ey ayna! İmreniyorum sana! Çünkü kim sana baksa, kendini görür; bana bakanlar ise, sadece beni görür!
> Ayna toprağa şöyle cevap verdi:
> Ey kara toprak, ne beyhude bir dert ile dertlenmişsin Bilmiyor musun?
> Ben bana bakanların bugününü gösteririm Oysa sen, sana bakanların yarınından haber verirsin
> Bu cevap, toprağın beğenisine gitse de, tekrar dedi:
> Belli ki içimi rahatlatmak içindir sözlerin Söyler misin bana, sana bakanlar, hiç dönüp bakar mı bana?
> Ve ayna toprağa acı bir gülümseyişle şunları söyledi:
> Merak etme! Bana bakacak yüzü kalmayanların gözü, hep sana döner!