Pek çok insan, hayatı çok ciddiye alır.Bu çok ağır sorunlara yol açabilen bir hatadır.Hayatı fazla ciddiye aldıgımızda perspektifimizi yitirir ve kendimizi doğru dürüst göremeyiz.Yaşamımızda olup bitenlere kendimizi çok fazla kaptırırsak kendimiz hakkında objektif olamayız.Sıradan olaylar ölüm kalım meselesi haline gelir.Sonuçta kendimizi, örneğin tansiyon hastası ya da kendi yarattığımız stresten kaynaklanan bir hastalığın pençesinde buluruz.
Sağlıklı insan, yaşamında olup bitenleri saglıklı bir gözle gözlemleyebilir.Hayata sanki bir tiyatro oyununun kahramanıymış gibi
katılır.Her sahneye kendini tümüyle verir ama perspektifini kaybetmez.Bir sahne çok acıklı bir hal alsa bile kendine, ' Rolünü oyna ama bunun
yalnızca bir oyun oldugunu sakın unutma.Oyunun acıklı yönünü fazla ciddiye almak zorunda degilsin' der.Bize göre bu, 'dünyada olmak ama dünyadan
olmamak' tır.
Shakespeare de yaşamın bir tiyatro sahnesi olduğunu söylememiş
miydi?
Kişi kendisini şimdiki anın gerçeğine ne kadar çok verirse, yaşama katılmanın eğlenceli ve doyurucu olduğunu da o kadar çok keşfeder.Bu,
'oyuna bütünüyle katılım' tutumu onun dünya ile her etkileşimine yansır.
Yaşam oyununda içtenlik, sağlıklı zihnin bir gostergesidir.Samimiyetsizlik ise kötü rol yapmaya eşdeğerdir.Sahte davranışlar içinde olmak yalnızca sağlıksız degildir, aynı zamanda oynanan sahneyi de bozar. Yasamdaki rolümüzü ikinci sınıf bir filmde oynar gibi mi, yoksa Oskar ödülü almayı amaçlar gibi mi oynamak bize kalmiş bir şeydir.İçten olmak ve kendimizi dürüstçe ifade etmekle, hem dünyaya gerçek bir insan göstermiş oluruz, hem de başkalarının kalplerine ulaşırız.Ancak bu içtenlik ve dürüstlükle mutlu ve ödülü hak eden bir hayat yasayabiliriz. Ünlü bir kişi, başka birini taklit etmenin kendi şarabımıza su katmak olduğunu soylemişti.Sağlıklı insanlar şaraplarının lezzetini kendileri oluşturdukları için aldıkları her nefes yaşamın şerefine bir kadeh kaldırmadır.

Yasama Sanati / David - Carolyn Shamaya