Ufacık gemiler yaparız biz hayallerimizi, düşlerimizi, dertlerimizi,taşısın diye. Kağıttan gemiler yaparız ve usulca bırakırız içine yüreğimizi.Kağıt gemilere teslim ederiz biz yaşamlarımızı.
Kaleler yaparız,yürek kovamızdaki kumları umutlarımızla ıslatarak.Bazen kocaman,bazen küçücük kaleler yaparız,yanı başında duran uçsuz bucaksız denize,amansız dalgalara meydan okurcasına.Bazılarımız saklar kağıttan gemilerini,suya sokmaz.Batar diye içine bir şey koyamaz korkar.Diğerleri kumdan kale yapanlara güler "ne diye uğraşıyorsun"nasıl olsa bir dalgada yıkılacak,belki de bir ayak darbesiyle. Kimileri cesaret eder sonunda bir kağıttan gemi yapmaya bir kale inşa etmeye.Ama onlara bütün hayatını, hayallerini, rüyalarını yüklediğini sanır. Ve su değip de dağılınca veya acımasız bir ayak basınca kalesine,bir daha affedemez,ne ayağı,ne suyu,ne kendisini.Bunu nasıl yapabildim,o kadar hayali,rüyayı,umudu, öpücüğü bu gemiye ben nasıl koyabildim; Alçak,nasıl bastın o özene bezene yaptığım kaleme der.Bir daha ne gemi yapar,ne kale.Batan hayallerinin acısı ve kendine karşı öfkesi arasında bir yerlerde kaybettiği yaşamını arayıp durur.Ararken bir başkasının kalesini yapmakta olduğunu görünce bazen kendini tutamaz,içeride saklı tuttuğu öfkesi ile basıverir üstüne, yıkar o kaleyi de.Ama öfke susmaz, yarası daha bir kötü acır.Bazılarımız ise bu sırada devamlı gemi yaparız.Kovalarımızı doldururuz kumlarla. Pamuk ipliğine bağlı yaşamımızda ne kadar çok gemi yapabileceğimizi merak ederiz biz. Ve her yaptığımız yeni gemiye daha fazla öpücük,daha fazla hayal,umut,neşe,yaşam doldurmaya çalışırız. Bunu yapınca daha fazla korkunun da bizi beklediğini bilerek.Öğrenmişizdir bir kere,gemiler batabilir ama öpücükler bitmez bizde! Hayallerimizin geldiği yerden daha çoook hayal çıkar,kimse bizi yaşamamaya ikna edemez, henüz nefes alırken.Kumdan kalelerimizi daha yüksek ve görkemli yaparız bir dahaki sefere,kağıttan gemilerimize daha da çok öpücük koyarız.
Daha bir çoook gemi yaparız, çok şükür...