Yaşamında kötülüklere yer verme. Tıpkı çocuklukta anlattığımız, dinlediğimiz masallar gibi. Ama masallardaki gibi olmuyor,HAYAT. Bir bakıyorsun dünyanın en mutlu insanı sen, bir de bakıyorsun en mutsuzu...
Henüz uyanmamalıydık... Masallar hep o renkte ve aynı inandırıcılıkta kalmalıydı kalbimizde . Bir şey oldu bir yerlerde. Büyüdük mü, küstük mü bir şeylere ne;inanmaz olduk masallara. Dinlemez olduk ve anmadık bir daha. Oysa şimdi nasıl özlüyoruz geçmişi. Neden özlüyoruz. Neden mi? Çünkü çocuktuk, inanıyorduk. Köprüler geçmemiş, aldatmamış, aldatılmamış, bedeller ödememiş, ayrılık ve hasret mektupları okumamıştık... Ve dizlerimizi kanatmamıştı henüz HAYAT. İnanıyorduk, duruyduk, saftık, çocuktuk... Şİmdi ise anlatacak masalımız bile kalmadı, Çabuk yordu HAYAT bizi...
Alıntıdır