Dünya

Öyle bir dünya ki burası,
ne olmak istediÄŸin kiÅŸi olabilirsin,
ne de görmek istediklerini görebilirsin...

hayal gücünün sınırlarını
keskin bir bıçakla belirginleştirir...
iradeni zayıflatır bu dünya...

kaz gelecek yerden
tavuk esirgemezsin
ama ne kaz gelir
ne de başka bir kuş türü...
hiçbirşey alamazsın...

pişmanlığın doruklarından izlersin dünyayı...

yaÅŸamak istemezsin,
ama korkarsın kendini öldürmeye...
iraden de kararlılığın da elinden alınmıştır,
ürkek bir insan olup çıkarsın...

bir hayat...
uzun ya da kısa,
sorunlu veya mutlu...

aslında bir sürü insan.
otobüste,
havada,
suda,
belki bir çay bahçesinde, en son masada,
belki de bir odada, dört duvar arasında,
belki de toprağın altında...

belki ÅŸans,
belki tercih meselesi...

milyonlarca insandan sadece birisi...
bir hayat,
bir hikaye için vazgeçiyor...
vazgeçiliyorum...

ama farkındayım kendimin.
iyi veya kötü,
yaşamayacağım o hayatı...
uğrunda vazgeçildiğim o hikayede,
rol almayacağım...
inadına...

belki de bir çay bahçesinde olacağım,
en son masada.

OLMAYAN AÅžKIN KÃœLLERÄ°

Aşk nasıl birşey?

Bundan bahsetmek istiyorum...
öncelikle aşk dediğimiz şey, yoldan toplanacak birşey değil.
aşkın yanında cinsellik yani cinsel ihtiyaçlar da yoldan toplamak
ya da önüne çıkan herhangi bir insandan beklenti duymakla gerçekleştirilmez...
Ama günlerimin çoğunu Beyoğlu gibi kalabalık bir mekanda geçirdiğim için, bu tür durumlarla
çokça karşılaşıyorum...
Yalnız olan her insan dönem dönem aşk arayışı içerisine girer. Ama bilir ki aramakla

''farklı bir zamanda,
farklı bir yerde uyanırsan,
farklı bir insan olarak,
uyanabilir misin?''...

biliyor musun,
hep istedim böyle birşeyin olmasını...
kapatsam gözlerimi,
deÄŸiÅŸse herÅŸey.
gözlerimi açtığımda,
unutsam herÅŸeyi ,
herkesi...
seni bile....

ama biliyor musun?
bunu imkansızlığını bilmek bile,
yeter bir iç kanamaya...

yok sayılamaz bir yaşanmışlık,
gelir düşer kafama...
ah başım ağrısa keşke,
durmaz iner kalbime...
kalp dediÄŸin de organ deÄŸil sadece...

bazen diyorum;
deli olsaydım keşke,

kül tabağım dolduğunda anlıyorum...
derinlerden tutup çıkarttığım,
kokuşmuş anılarımın sonuna geldiğimi...
pakette son sigara...
saat olmuş üç,
sanırım ağlıyorum....
tam mutlu olacağım derken,
küflü hatıralar bozuyor tüm atmosferi...
gök siyaha çalan mora boyanıyor...
genzimi yakan sigara dumanı bir yandan,
küf kokan çürük anılar bir yandan....
geçmiş...
hep düşündürür beni...
bol köpüklü hüzün dalgaları,
uykusuzluÄŸumun derinlerine iÅŸler...
ağzımda kekremsi bir tat,
su içsem geçmez,
tükürsem gitmez...

saat üç...

"evet abi Esenler..."

...ve kalkar otobüs...

her gidiÅŸ, bir terkediÅŸ...
eski ile yüzleşme korkusu,
ve kalkan otobüsle başlayan özlem...

tek kullanımlık eşyalar...
tek kullanımlık insanlar....
gelirken gitme heyecanı,
giderken kalma isteÄŸi...

bir paradoks...

uÄŸurlanan insanlar,
sallanan eller,
ağlamaklı yüzler,
dökülen sular...

kalkan otobüsle birlikte kalp krizi...
küçük zaman diliminin büyük anıları,
büyük yaralar...
farkedilen yalnızlık...

"Esenler deÄŸil mi?"

"evet,
evet abi Esenler...."

saat 21:30 civarı...

büyük bir salon,
gülen yüzler,
eÄŸlenen insanlar...
bir ben mutsuz.
sinmi köşeye,
ağlıyor sessizce...
içinden...

sonra...
görüyor onu...
kalabalığın içinden...
huzurdoluyor içi,
ister istemez...
saat 21:30 civarı...
düşüyor aşka yeniden...
uzun bir aradan sonra,
parlıyor gözleri...
üzülmek istemiyor bu sefer,
gülmek istiyor
belli yüzünden...
son bir umutla,
bağlanıyor hayata...

saat 21:30 civarı...
düşüyor aşka...
Istanbul sularında...

03.04.2008
16:21
Utku Murat KAYA

tek gecelik....
alıştık tek gecelik yaşamaya...
insanlık olarak alıştık...
elimizdeki koca bir hayatı yoksayarak hem de..
tek güne,
tek geceye sığdırdık hayatımızı...
bir günü ömrümüz kabul ettik ,
ta ki bir sonraki ömürümüze kadar...
yarına kadar...

alıştık ...
dedim ya
kısır bir döngüye girdik...

tüm varlığımızı bir güne adayıp,
bir daha yaşamayacakmışız gibi
yedik,
içtik,
olabildiğince güzelleştik,
alabildiğince çirkinleştik....

ömrümüzün ilk ışıklarında
yorgun uyandık bir önceki hayatımızdan....

arkadaşlar Şiir Kitabı'nda dolaşırken farkettim
ne zamandır şiirlere dokunulmamış
o kadar güzel şiirler var ki
hiç yorum yapılmamış
lütfen biraz onlara yönelelim(eski yeni üye ayrımı yapmadan söylüyorum)
ve şiir kitabının basımı gibi bir düşünce var mı?
merak ettim (bu da Phoenix19 un kafasına takılan soru)

şimdiden teşekkürler
ilgilenirseniz sevinirim

yüzüyorum bazen...
hangi limana sığınsam yer yok.
geri dönüyorum
nefesim kesilene kadar yüzüyorum
sonsuz okyanuslarda...
en derinlerde...

uçuyorum bazen...
alamadığımda iniş iznimi
çakılana kadar uçuyorum
mavi sonsuzlukta...
en yükseklerde...

nereye gitsem,
intihar sebebi...

çaresizliğim,
yalnızlığım,
beceriksizliÄŸim...
hayallerim,
umutlarım,
sevdiÄŸim herÅŸey...,
sırtımda...
korkuyorlar biraz,
sonsuzluÄŸun sonuna
geldiÄŸimde...
kaçıyorlar,
çığlık çığlığa...

suda görüyorum aksimi,
"hayır" cevaplarının arasında

durup düşünmek lazım bazen...
"neredeyim ben, ne yapıyorum?" diye
insan bazen kafasını kaldırır,
ve bakar...
"nereye gidiyorum ve aslında ne istiyorum?..."

bulunduÄŸu konumdan kendisini
soyutlarken bir boÅŸluk hissi yaÅŸar...
bu kaçınılmazdır...
kimi zaman tiksinir,
kimi zaman gurur(mutluluk) duyar...

belki de yaptığı şeyin 'doğru' olduğunu düşünürken;
derinliğini kestiremediği bir çukurun dibinde uyanır...

ve sorular şöyledir;
'yanlış olan neydi?'
ki bazen soru şöyle de gelebilir;

neredesin,.
biliyor musun?
içtiğim son yudum kahvemin,
soğukluğundasın...
gecenin bir yarısı
sigara almak için çıktığım,
soğuk ve ıslak sokaklardasın..
neredesin,
biliyor musun?
akıl sınırlarımın,
yetiÅŸemediÄŸi,
en uç noktadasın...
son sigaramın dumanında,
dinlediğim bir şarkının
son notasındasın...
neredesin,
biliyor musun?
geceleri yastığıma düşen
son damladasın...
neredesin,
biliyor musun?
sabahın ilk ışıklarında,
gecenin son sesindesin...
ben nerede nefes alıyorsam,
sen oradasın...

sayın Okubeni ailesi
çok güzel günler geçirdik burada
paylaşımlar verdik güldük ağladık
ama benden bu kadar
sanırım artık yazılarım(?)ı yayınlayamayacağım
çünkü artık üretemiyorum
kalemim çok yıprandı
kağıdım bitti
gerek düzensizliğimden,
gerek ÅŸu anki konumumdan
gerek son birkaç ay yaşadıklarımdan
gerek kendimi sevmeyiÅŸimden
...

ve ben de aldım kalemimi yanıma
onu onarmaya gidiyorum
biraz da kağıt bulmaya
uzaklara....

teşekkürler
yorumlarını esirgemeyenlere
ve en azından bir göz ucuyla da olsa biraz okuyanlara

Zordu deÄŸil mi beni sevmek....
Sevmek mi mutlu eder insanı,
Sevilmek mi?

Hep kaçtın beni sevmekten...
Bağlanırım korkusu vardı belki...
Hiç koymadın elini taşın altına...
Zor geldi deÄŸil mi?
Zordu beni sevmek...

Merak ediyorum...
Bir gün birisini gerçekten sevecek misin?...
Sahiplenecek misin baÅŸka bir kalbi...
Ve gurur duyacak mısın o sevginle...
Sen de acı çekecek misin?
Sen de ağlayacak mısın bir gün?
Merak ediyorum...

Zor geldi deÄŸil mi?
Zor du beni sevmek...

....Birşeyler yazmam lazım...
yazmam lazım diyorum da
ellerim parçalanıyor
ne zaman yazmayı denesem...
ten temasının göz temasına tercih edildiği bir dünyada...
ne yazabilirim ki şu beyaz kağıtlara...
ben senin gözlerinde kaybolmayı beklerken...
tek gecelik aşkların eşiğinde buluyorum kendimi...
ve aşk ölüyor...
hatalarıma bir zincir daha ekliyorum...
sonra derinliği belli olmayan bir çukura atıyorum kendimi,
sırf biraz daha dibe vurmak için...
hafif meşrep yüzler geliyor gözümün önüne...