Tüm sevenlerin,sevmeyi bilinlerin bugüne has olmamakla beraber (Sevgi)liler günü kutlu olsun..

AÅžKTI O

Aşktı o! Değiştiren tüm gecelerimi
Aşktı o! Beni durup yenileyen
Oydu, duygulu yapan hoyrat ellerimi
Oydu, dolu dizgin gidiÅŸime dur diyen

Bir bıçağın keskin yüzünde kan lekesiydim
Aşktı yine beni yıkayan, arıtan su
Böyle ak pak olacağımı bilir miydim?
İçimde açmasaydı o sevmek duygusu

Ben bir tutsağım şimdi sevgiye, gönüllü
Çözmeyin ellerimi, zincirlerim kalsın
Görsün prangalarım o doğacak günü

Osmanlı döneminin şairlerinden Haşmet, şakacı bir kişiydi. Kendi ölçülerine göre akılsızlık yapan kişilerin adlarını bir deftere yazar, sonra da karşılarına " aptal adam " diye not düşerdi. Onun bu merakını duyan padişah bir gün defteri elinden aldı ve sayfaları incelerken " aptal adamlar " bölümünde kendi adıyla karşılaştı.

" Bu ne küstahlık Haşmet Efendi? " diye bağırdı. " Nasıl olur da benim adımı aptal adamlar listesine koyarsın ? "

Şair Haşmet, padişahın öfkesi karşısında önce korktu ama kendini hemen toparladı.

Günlerdir 2 demir lirayı elimde çevirip duruyorum.
2 Türk lirası...
Bazılarınız yere düşse eğilip almazsınız.
Para üstü olsa aldırmazsınız.
Harçlık diye, bahşiş diye, sadaka diye verilse surat asarsınız.
Hepi topu 2 lira....
************************************************** ********
6 Şubat gecesi Şanlıurfa'ya çok yağmur yağdı.
Ceylanpınar Tarım İşletmesi arazisi içinde bulunan Çırpı Deresi taştı; üzerindeki stabilize geçişi tahrip etti.
O geçişten bir kamyon geçmeye çalışıyordu o gece...

Dönmeyecek birini hala bekleyenlere";
hayatın en hüzünlü anı;deli gibi sevdiğin insanın,buna hiç değmediğini gördüğün andır.. ve en büyük kaybın onun için harcadığın yıllardır..

Senin aşkını şu gün haketmeyen,bil ki 10 sene sonra yine haketmeyecektir..
Bırak,gitsin..

"Yanlız olanlara";
Aşk;bir kelebek gibidir,peşinden koştukça hep senden kaçar..
En iyisi;bırak uçsun..İnan ki;beklemediğin bir anda gelip omzuna dokunuverir...
Aşk;mutlu eder,bazen de üzer..Ama;aşk,özeldir..Aşkını hakeden birine sunarsan eğer....

Ihanetin adi gocmen bir kusa verilmis, sadakatin adi ise bir serceye
Gocmen kus butun bahar ve yaz boyunca
Kucuk koyun ustunde ucmus serceyle beraber
Kucuk sinekleri, kurtlari yemisler
Kis yagmurlariyla saha kalkmis derelerden su icmisler
Masmavi gokyuzunde dans etmisler
Çicek acan agaclara konup, papatya tarlalari nda gezmisler.
Birbirlerine soz vermis kuslar; Ayrilmayacagiz diyeAma kis gelmis,
Gocmen kus adina yakisani yapmaya kararliymis,
Serce ise her zamanki gibi sadikAma sevgi de yabana atilmaz bir gercek

Eski zamanlarin birinde bir adam hayatin anlaminin ne olduguna takmis kafayi..
Buldugu hiçbir cevap ona yeterli gelmemis ve baskalarina sormaya karar vermis..
Ama aldigi cevaplarda ona yetmemis.Fakat mutlaka bir cevabi olmali diyormus..
Ve dolasip herkese bunu sormaya karar vermis.. Köy,kasaba,ülke dolasmis bu arada zamanda durmuyor tabiki ...
Tam umudunu yitirmisken bir köyde konustugu insanlar ona

-Su karsi ki daglari görüyormusun,orada yasli bir bilge yasar! istersen ona git belki o sana aradigin cevabi verebilir. " demisler.

Bir küfür sığışıyor ağzımdan içeri

Kusmak istiyorum

Olmuyor

Dönüp duruyor dudağımın kenarında

Adın olup düşüyor

Servet olup büyüyor

Ve acı oluyor gecenin karanlığında

Tüm yalnız zamanlarımda bitiveriyor

Yatağımın başında

Uykunun gözü yaşlı

Annesine koÅŸmak istercesine korkulu

Kaçıyor yatağımdan

Kalıyoruz baş başa

’Tanışalım’ diyor kulağıma eğilip

’ben senin adını biliyorum’ diyorum

’senin adın korkak’

ne kadar korkup gözü, kaçsa da

benim bebek uykularım

Rüzgâr kuvvetli estiği zamanlarda insanlar şiddetini kesmek ve de korunmak için set örerlermiş karşısına. Bundan faydalanmayı akıl edebilenler ise yel değirmenleri inşa ederlermiş. Böylece rüzgârın yıkıcı gücünü olumluya çevirmeyi becerirlermiş. Fakat bazen hayatta karşılaştığımız rüzgârlar o kadar yoğun, o kadar şiddetli ve o kadar üst üste oluyor ki; bırak yel değirmeni inşa etmeyi, elinle yaptığın rüzgârgülünü tutacak kadar bile takatin kalmıyor.

Yol boyunca uçsuz bucaksız ovalara, kıvrım kıvrım, nazlı nazlı salınan nehirlere takıldı gözleri. Su kenarlarında sıralanmış, bulutlara dokunmaya çalışan kavak ağaçlarına ve yapraklarını neredeyse suya dokunduracak kadar eğmiş söğütlere bayılırdı. Bahar gelmişse, bir de gelincikler açmışsa yol kenarlarında, dokunmayın keyfine o zaman. Mavi, yeşil ve kırmızının oluşturduğu o armoni, o müziklerin en güzeli ruhunun ta derinliklerine işler, bu gizli seste kaybolurdu.

Sevgi sözcükleri fısıldamaktan zevk alacağım kulakları, küçük ısırıklarla izler bırakacağım kulak memeleri, pürüzsüz boynu, boynundan aşağı doğru göğüs bölgesinde yer alan minik çıkıntılar, hafif şişkin bir göbek, göbeğinden aşağı inildikçe kaybolup giden kasıkları, pürüzsüz teni, şişkin üst bacakları, küçük ayakları, ayaklarıyla orantılı aralarında hiç boşluk yokmuş gibi duran minik parmakları, dolgun ayak topukları...

Saçları...

Sadece saçlarını bile düşünmek cennette olmakla eş değer benim için.

Yanına gidip tokalaşmak istedim sadece Ruhi abi. Bir görseydin herkes benim oraya onun için gittiğimi düşünmüş. Ben vefalıyım abi. O hastanedeki benim de arkadaşımdı. Öyle içim acıdı ki anlatamam .Ben böyle bir insan değilim; inanır mısın gece çocuk gibi ağladım. Kime tükürmeliydim o çocuk hislerimle ben. Bir an içeriden ses geldi, kalbi durmuş, telaşla koştuk içeri sokmadılar bizi. Annesi ağlıyordu yanına gittik. Beni önceden tanıyordu zaten, aşağı indirdim onu, bahçeye oturduk. Ben ona herşeyin geçeceğini söyledim.

Lavantalar koydum… Avuçlarımla sakladım yaz günlerinde beni serinleten kokunu…
Yeri bilinmiyor…

Yürüyordum ve sen halâ benden uzaklaştığını bilmediğimi sanıyordun. Oysa o gece, tek yastığa koyduğumuz, yüreğinden çok, sesindi. Sayıkladığın isim, içinden alacakaranlığa düşen kelimelerle, uyandım uykudan..
Düş, boyanmıştı sesinle..

Şimdi, yalnızlığın çizgilerini harflendiriyorum.
Yürüyorum.. Sen de arkana bakma…!

15 HAZÄ°RAN

’Rüzgar herşeyi alıp gider oğul’ dedi, beyaz sakallı, iri gözlüklü koca ihtiyar duraksayarak...

Çok zaman öncesi değildi ; ancak yüzyıllar öncesinde yaşanmış gibi asırlıktı ‘’ di li ve miş li ‘’ geçmiş zamanlarım …

ıslaktı bakışların, üşütüyordu
ince bir hüzündü gülüşün
suskunluğun kanayan gökyüzüydü
yüzüne baktım;
her çizgisi ayrı ayrı anlattı umutsuzluğu
şakakta soğuk namlu ucuydu bakışların..

mezar sessizliğinin korkunç yankıları
ruhuma çarparak çoğaldı
anladım ki, yapacak hiçbir şey yoktu
hiçbir şey.
yine de konuÅŸmak istedim
sorular sormak istedim
‘’sus!’’ dedi suskunluğun
‘’sözcük ötesi anlamalarda kal
ya da anlama..’’
ya da anlamadım. . anlayamadım....

iÅŸte tam o anda

Çok açtık ve ben ilk kez menemen yapıyordum.

Yumurtaları art arda kırıp pişirivermiştim.

Tuzsuz, hadi bir tuz ekleyeyim derken ilk tuzlu menemenimi yapmıştım.

İşte o gün menemeni itiraz etmeden yediğinde benim dostum olmuştun…

Sen kendini benim dostum ilan etmiştin ve bende seni…dostum..!

Bağırdığımda gitmediğini, incittiğim de beni önemsediğini, sadece kağıda kaleme karıştığım da beni sessizce beklediğini hatırlatsaydım kendime belki güven duygum bu kadar zaman aşımına uğramaz diğerlerine de yeterdi…