Aşklarına demet demet çiçekler alan erkeklerden değilim. Nezaket denen şeyi öğreten okulları da okumadım. Okusam da, okuduğum okullarda bunları kimse konu etmedi. Her sıraya diziliş ve parmak kaldırışlar gerilerde olduğumu izlediğim kaderler oldu. Okul piyeslerindeki güzel çocuklardan olmadığımı anamın örtüsüne yordum. Babamın ellerindeki nasırlar, bulgur pilavını önemseyen sözlerini her gün dinlerken, ekmeğin insandan daha kıymetli olduğunu yediğim dayaklarla anladım. Sevmek mi? Kavruk tenime yakışmayan siyah önlük gibiydi...

Sınıf kitaplığından aldığım kitaptan; idama giden Rüstem'in öyküsünü okurken anamın söylenmelerinin ne çok doğru olduğunu çocuk yaşımla anladım.

Aşklara tutulmak vardı çocukça yüreklerimizde. Aşklarımızın kimler olduğunun önemi yoktu. Bize benzemesinler yeterdi. Ne kadar çoksalar o kadar da severdik. Birinin diğerinden, diğerinin birinden farkını göremeyecek kadar uzaktık o hayatlara....Kendiliğinden geçip giderlerdi soğuk algınlıklarımız gibi. Halkımızın kahramanı halka edebiyat olur; yüreklerimiz Karacaoğlan gibi nerde güzel görse orada kalırdı...

Hayatın zor, ona tutunmanın kadın ve çocuk demek olduğunun öğretildiği bir evden senin gibi kırmızı kurdeleleri olan bir kızı sevmek büyütülmüş çocukluğumda anlamsızdı. Hayat bilgisi kitaplarındaki aile fotoğraflarına sen yakışıyordun da bizlerden hiçbiri yakışmıyordu. Aşkta buydu işte... Senin o karelere girerken bizlerin dışarıda kalması...Dışarıda kalanlar bizlere yakışanlardı. Mahallemizden, köyümüzden ve akrabalarımızdan kızlar...Benim babama benzediğim gibi onlarda anama benzerlerdi.

Askere gidecek yaşa kadar anamdan başka bir kadının karşısında kaşık tutmamıştım. Ne zordu yabancı bir kadının karşısında olmak... Sol elimle tuttuğum ekmeğin tokatla elimden alındığı bir sofradan, sol elimle yemenin görgü olduğu bir masada olmak ve ellerimin büyüdükçe büyümesi...

Aşk her zaman için aşktır bizler için. Öteki mahallerdeki özendiğimiz hayatlardır. Bizlere yakışmayan hayatlar. Soğan sarımsak kokmayan evler, adını bile bilmediğimiz egzotik meyvelerin yendiği mutfaklar ve bacasından kömür kokmayan evlerin balkonlarında içilen ikindi çaylarıdır.

Tanrının teselli olduğunun ve aşkların açıklayıcısı olduğunun öğretildiği bizler için Leyla'nın sevdalısı Mecnun, Mecnun'un yeri göklerdir. Deliliktir aşk...Parasızlık ve yarın korkusu kıstırırken bütün varlığımızı, hiçbir aşk bizleri ahlaksız yapamazdı.

Aşk, okul önlerinde satılan tatlıları, ekmeklerine katık yapanların en iyi bildiği yürek mavilikleridir. İçlerimizdeki coşkuyu sıralara, defter ve kitap sayfalarına şifrelerle sonsuzlaştırdığımız melankolik saflıklarımızdır. Kırk yılın başı çalan telefonlarımızda ki bekleyişlerimizdir.

Aşk Sensin...
Sen Aşksın...