arkadaşlar bu maymun hikayesini ben şu şekilde algılıyorum:
hani büyüklerimiz bize nasihat ederler ya bazen, tabiri caizse dayak yiye yiye öğrendikleri şeyleri aktarırlar ya hayat tecrübesi adına, işte onun gibi birşey olduğunu düşünüyorum. tabi her nasihat edişleri elbette bu anlamda değerlendirilemez ama yürürken binbir kaza geçirdikleri bir yolda, bizlerin yürürken aynı hataları yapmama ihtimallerimizi gözardı ettikleri nasihatlerden bahsediyorum. işte o hikaye:

Kafese beÅŸ maymun koyarlar. Ortaya bir merdiven kurarlar.
Kafesin tepesine de iple muz asarlar.
Herhangi bir maymun merdivenleri çıkarak muzlara ulaşmak istediğinde,
Dışarıdan üzerine soğuk su sıkarlar.
Sadece merdivenleri çıkmaya çalışan maymun değil,
diğerleri de bu soğuk sudan nasibini alır.

Sonra maymunlardan biri dışarı alınıp, yerine yeni bir maymun (adı 'A' olsun)
konulur. A'nın ilk yaptığı iş muzlara ulaşmak için merdivene tırmanmak olur;
fakat diğer dört maymun buna izin vermez ve yeni maymunu döverler.

Daha sonra ıslanmış maymunlardan biri daha yeni bir maymunla (adı 'B' olsun)
değiştirilir. B de merdivene yaptığı ilk atakta dayak yer.
Bu ikinci yeni maymunu (B) en şiddetli ve istekli döven
sonradan kafese giren ilk maymun A'dır!

Islak maymunlardan üçüncüsü de değiştirilir.
En yeni gelen maymun (adı 'C' olsun) da ilk atağında cezalandırılır.
Diğer dört maymundan ikisinin, (sonradan gelen A ve B) en yeni gelen maymunu (C)
niye dövdükleri konusunda hiçbir fikirleri yoktur!
Yine de şiddetle onu döverler.

Son olarak en başta ıslanan maymunların dördüncüsü ve beşincisi de yenileriyle (D ve E)
değiştirilir. Tepelerinde bir salkım muz aslılı olduğu halde artık hiçbiri merdivene
yaklaşmamaktadırlar.
Neden mi? Çünkü burada işler böyle gelmiştir ve böyle gitmektedir.